Suiboku-ga, czyli gdyby użyć tylko jeden kolor

 

Ike no Taiga "Zhuangzi śniący o motylu"

Za oknem deszcz i plucha, co odpowiednio wpływa na moje wewnętrzne odczucia. Widać je nie tylko w moim życiu codziennym ale także w wyborze tematu na dzisiejszy wpis. Postanowiłam bowiem odejść trochę od malarstwa chińskiego, którym do tej pory się zajmowałam w stronę sztuki Kraju Kwitnącej Wiśni. Z racji mojego nastroju zajmę się dzisiaj stylem malarskim o nazwie suiboku-ga, czyli po polsku japońską odmianą malarstwa monochromatycznego.

Obrazy suiboku-ga, zwane także przez niektórych sumi-e, są jak już wspomniano przedstawicielami gatunku dzieł monochromatycznych, czyli  wykonanych w odcieniach tylko jednej barwy (w tym przypadku wykorzystywano czarny tusz). Technika ta wywodzi się z chińskiego malarstwa tuszowego, którego początki sięgają czasów dynastii Song (960-1279). Tworzona była głównie przez buddyjskich mnichów zen, dzięki którym przedostała się do państw sąsiednich. W Japonii malarstwo tuszowe pojawiło się jednak dopiero w okresie Kamakura (1192-1333), a rozwinął się w następnym – okresie Muromachi (1136-1573) za sprawą dwóch siogunów: Yoshimitsu i Yoshimasa.

Pierwotnie suiboku-ga można było określić jako spokojny i wyrafinowany, co było niejako odbiciem filozofii buddyjskiej i faktu iż przed rozpoczęciem malowania mnisi odbywali medytacje. Następnie można było przejść do kolejnego etapu. Najpierw przygotowywano kamień z tuszem, który następnie ucierano. Kiedy uzyskał on formę płynną mnich mógł przystąpić do malowania. W tym celu posługiwał się pędzlem zwanym fude, który maczał w tuszu by następnie nanieść za jego pomocą tusz na papier ryżowy lub jedwabny zwój. 

Czytając powyższy opis można dojść do wniosku, że malowanie w technice suiboku-ga nie było wcale takie trudne. Prawda jest jednak zupełnie inna. Malowanie w technice monochromatycznej jest o wiele trudniejsze niż gdy używa się wielu kolorów, zwłaszcza jeśli chodzi o światłocień. Dlatego też wymaga to niezwykłych umiejętności. 

Content not available.
Please allow cookies by clicking Accept on the banner

[przykład współczesny jak tworzyć w technice suiboku-ga]

W późniejszych etapach rozwoju stylu suiboku-ga dążono do rozwiązań w duchu dekoracyjnym. Obrazy tworzone były z większym  rozmachem i często stały na równi z obrazami wykonanymi w kolorze.  Suiboku-ga popularne był jeszcze w okresie Tokugawa (1603–1867), ale w tym czasie utraciły już swoją spontaniczność i stały się bardziej formalne. 

Na koniec warto wspomnieć o najważniejszych przedstawicielach tego stylu malarskiego. Chińskimi prekursorami suiboku-ga byli: Wu Daozi oraz Wang Wei. Z kolei w Japonii lata świetności tego stylu przypadają na okres twórczości Sesshū Tōyō (1420-1506) czy Oguri Sōtan (1413-81). Z późniejszych artystów należałoby wymienić choćby Hasegawa Tōhaku (1539-1610), Kanō Tan’yū (1602-1674), czy Ike no Taiga (1723-1776). 

Ike no Taiga "A shunga"


To tyle na dzisiaj. Dziękuję za przeczytanie i zapraszam do komentowania.

Agnieszka Gach

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *