Japońska architektura – okres Asuka (552-645)

Źródło: hktang via Foter.com / CC BY

Witajcie! Zmienna pogoda za oknem, a ja postanowiłam zmienić lekko dziedzinę moich zainteresowań. Dlatego też wyruszam na chwilę do Włoch. 🙂  Zanim to jednak zrobię chcę przedstawić Wam artykuł dotyczący japońskiej architektury. Dziś zajmę się okresem Asuka, a więc sztuką mieszczącą się w przedziale lat 552-645. Zapraszam.

Nazwa okresu Asuka pochodzi od nazwy jednego z japońskich regionów (choć niektórzy znają go pod inną nazwą – Suiko, która pochodzi natomiast od znanej cesarzowej która rządziła w latach 593-628). Epoka ta nie była zbyt płodna jeśli chodzi o architekturę świecką. Cesarz nie miał bowiem stałego miejsca zamieszkania. Jego dwór stale przenosił się z miejsca na miejsce, choć zawsze znajdował się w obrębie regionu Asuka. Same budowle, a więc zarówno pałac, jak i domy arystokracji były postrzegane jako budowle tymczasowe i niewielkiej wielkości.

Ta mało znacząca architektura świecka ustępowała znacząco budowlom buddyjskim. Przypomnijmy, że Buddyzm został wprowadzony do Japonii w połowie VI w. i zaczął szybko rozprzestrzeniać się na cały kraj. Najstarszą i największą buddyjską świątynią jest Asukadera, wybudowana w 588 przez klan Soga, a tak na prawdę przez wielu różnych architektów i artystów zaprezentowanych dworowi cesarskiemu Yamato przez króla Kudara (Paekche) z Korei (stąd wiele cech koreańskich we wczesnej architekturze buddyjskiej w Japonii).

Wróćmy jednak do okresu Asuka. Niestety nie przetrwały z niego żadne przykłady świątyń buddyjskich, ale pewne budowle dają pojęcie o cechach architektury buddyjskiej tego okresu. Przykładem może być główna sala (Kondo) w Horyuji. Sam budynek został zbudowany w 607 roku, w 670 zniszczył go pożar. Zrekonstruowano go niewiele później (choć niektórzy badacze uważają że współczesny wygląd budynku jest oryginalny). Każda kolumna świątyni ma niewielkie wybrzuszenie -entazis (co przywodzi mi na myśl budowle greckie, ale także i chińskie).

Świątynia Horyuji

Obraz 1 z 2

Źródło: naypinya via Foter.com / CC BY-SA

Jednakże w okresie Asuka obok oryginalnej, dużej i egzotycznej architektury świątyń buddyjskich powstawały także tradycyjne budynki klasztorów Shinto. Świątynie te tworzono w czterech stylach:

  •  shinmei-zukuri – zbudowany z niewykończonego drewna. Ma podniesioną podłogę. Pokrywa go dwuspadowy dach, nie zakrzywiony jednak na linii okapu. Dodatkowo zdobiony jest belkami zwanymi chigi (pionowe) oraz katsuogi (poziome), które wystają poza granię dachową. Ten styl jest całkowicie odmienny od buddyjskiej architektury wprowadzonej z kontynentu. Jest to najważniejszy styl.

Źródło: Wikimedia Commons

  • taisha-zukuri – Nazwany jest od głównej sali Wielkiej Świątyni Izumo,

    Świątynia Izumo

    Obraz 1 z 2

    Źródło: GanMed64 via Foter.com / CC BY

  • sumiyoshi-zukuri -Nazwa od głównej sali świątyni Sumiyoshi

    Świątynia Sumiyoshi

    Obraz 1 z 2

    Źródło: jgochenouer via Foter.com / CC BY

  • kasuga-zukuri –  po Świątyni Kasuga w Nara (zbudowany krótko przed rozpoczęciem się okresu Nara). 

Jeśli chodzi o pokrycie dachowe, było ono tworzone z płytek dachowych i grzebienia, rzeźbionych i upiększonych figurami i wzorami zaczerpywanymi ze sztuki koreańskiej i chińskiej.

To tyle na dzisiaj 🙂 Jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś o architekturze kolejnych epok Japonii – komentujcie! 😀

Agnieszka Gach

One thought on “Japońska architektura – okres Asuka (552-645)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *