Historia Chin

Chińczycy nazywają dumnie swoje państwo mianem Zhongguo , co oznacza tyle co „Państwa Środka”. Nasza nazwa – Chiny – wzięła się od Rzymian, którzy wzięli ją od nazwy dynastii Qin. 

Początki neolityczne

Dotychczas naukowcom udało się odkryć dwie kultury neolityczne z terenów dzisiejszych Chin. Pierwszą z nich jest Yangshao (3-4 tys p.n.e.) Nazwa tej kultury pochodzi od miejsca wykopalisk znajdujących się w zachodniej prowincji Henan. Tereny twe zamieszkiwała ludność rolnicza prowadząca osiadły tryb życia. Kultura Yangshao zasłynęła z charakterystycznej czerwonej ceramiki.

Drugą kulturą było Longshan (2,5-2,8 tys. p.n.e.). Była to kultura, której znany był już wyrób jedwabiu (Chińczycy mieli monopol na jedwab aż do VI w. n.e.). Rozpowszechniła się także czarna ceramika, o lepszej jakości niż ta z Yanhshao,

Wg legend przed dynastią Xia panowało 5 cesarzy demiurgów. Pierwszym z nich miał być Fuxi (od 2852 r. p.n.e.). Podobno to oni stworzyli cywilizację chińską.

Dynastia Xia (2205-1766 p.n.e.)

Nie wiadomo, czy ta dynastia na prawdę istniała (brak jest dowodów w postaci wykopalisk). Na razie uważa się ją za dynastię wpółlegendarną, wg której na terenach Chin panowało po kolei 17 władców z dynastii Xia. Nie wiadomo o nich praktycznie nic z wyjątkiem pierwszego – króla Yu, który zapoczątkował proces dziedzicznego przejmowania władzy. 

Życie społeczeństwa było uzależnione od rolnictwa, Prowadzono osiadły tryb życia.

 

Dynastia Shang (1766-1122 p.n.e.)

Stolica znajdowała się w mieście Bo (prowincja Henan). W XIX w. p.n.e. przeniesiono ja do Yin (dzisiejszy Anyang w prowincji Henan). W tych stolicach dynastii Shang znajdowały się królewskie pałace i rezydencje wyższych warstw o konstrukcji słupowo-belkowej, stojące na płytach z ubitej ziemi i zbudowane zasadniczo w taki sam sposób, jaki dziś podziwiamy 34 Powstanie i upadek autokracji imperialnej w Zakazanym Mieście w Pekinie. W Anyangu odkopano fundamenty 53 budynków, wykonane z ubitej ziemi twardej jak beton, oraz liczne bazy kamiennych kolumn.

Dopiero w czasie tej dynastii pojawiło się pismo chińskie (odkryto je podczas wykopalisk w Anyangu). Było to pismo piktograficzne umieszczone na kościach, skorupach żółwi i glinianych naczyniach.

Niedoścignione w swojej doskonałości brązy z epoki Shang należą do wielkich osiągnięć artystycznych ludzkości.

 

Zachodnia Dynastia Zhou (1122-770 p.n.e.)

Stolica znajdowała się w Chang’an, na zachodzie Chin. Jako, że w tym okresie władza opierała się na sieci feudalnej, państwo Zhou składało się z wielu pomniejszych państewek (w pewnym okresie było ich nawet kilkaset!). Książęta byli w pewnym stopniu autonomiczni, ale musieli być lojalni względem króla. Władca siedział w stolicy.

Dalej przeważało rolnictwo. Pojawiły się nowe narzędzia rolnicze, co podniosło wydajność. 

Wschodnia Dynastia Zhou (770-249 p.n.e.)

Można ją podzielić na dwa okresy:

  • Okres Wiosen i Jesieni (770-480 p.n.e.)
  • Okres Walczących Królestw (403-221 p.n.e.)

W 770 r. p.n.e. władca Zhou przeniósł stolicę do Luoyangu, czyli na wschód (stąd od tej daty mówimy o Wschodniej Dynastii Zhou). Był to okres panowania hegemonów (było ich pięciu). Były to władcy państw o największym potencjale politycznym, militarnym i gospodarczym (pierwszym z nich był książę Huan z państwa Qi). Hegemonia trwała 100 lat.  

W tym czasie rozwinęły się różne nurty filozoficzne reprezentowane m.in. przez Konfucjusza (551-479 p.n.e.) i Mencjusza (372-189 p.n.e.),